Pauze

Voor degenen die alleen op dit blog meelezen: ik las een pauze in. Ik ben het een beetje beu om wekelijks meer dan 40 Mb te kopiëren. Mijn pc werkt nu zonder problemen en (even afkloppen) ik bouw dus op mijn back-up en op blogspot. Jullie blijven van harte welkom op mijn oorspronkelijke blog

Samen sterk

Er wordt de laatste week heel wat geklust in blogland. Dankzij het nieuwe thema van Plato worden al schrijvend zowel panden als lijven grondig verbouwd. Dit gebeurt niet altijd belangeloos en de verhalen zijn vaak grappig, ontroerend, schokkend of zelfs verbijsterend. Voorbeelden te over dus. Vandaar dat ik een nieuwe invalshoek probeer te vinden. Dat was eigenlijk nog niet zo simpel.

Gisteravond overlegde ik met mijn (v)echtgenoot en we filosofeerden wat over ons verleden, dat gezamenlijk intussen een periode van ruim drieënveertig jaar bestrijkt. In die tijd hebben we vele groeiprocessen doorgemaakt en zijn op diverse momenten nieuwe wegen ingeslagen.
Ik neem aan dat dit voor veel mensen geldt. Al zijn er natuurlijk figuren die vastberaden hetzelfde pad volgen en hun principes koesteren en in ere houden. Vaak zorgden de omstandigheden voor koerswijzigingen en regelmatig was het ons kroost dat het tij deed keren. Ook (schoon)familie dreef ons wel eens tot rigoureuze stappen. Uiteindelijk was de kwaliteit van onze relatie doorslaggevend. Voor ons heiligde dit doel vele middelen. Together we’re strong.

Wij zijn praters en communiceren er dus lustig op los. Niet de hele dag door, maar sowieso eindigen wij de avond aan een tweepersoonstafeltje in de eetkamer. Alle andere ruimtes zijn dan opgeruimd, de computers afgesloten en de lichten grotendeels gedoofd. Het laatste uurtje voordat we gaan slapen.
We nemen de dag door, brainstormen, plannen een weekmenu, delen onze ervaringen en stellen de koers eventueel bij. Op zulke momenten worden vaak ook beslissingen genomen over wijzigingen in onze woonsituatie, de aanschaf van het een en ander of hoe we onze houding bepalen tegenover de problemen die op dat moment op onze bordjes liggen.
Wanneer er geen gelegenheid is, doordat we logees hebben of doordat er onenigheid is, voelen we ons allebei ontheemd en verloren. We zijn een maf stel.

Het septemberthema is renoveren. Het woord zelf mag niet worden gebruikt en de tekst moet exact 300 woorden tellen. Kijk bij Plato voor alle renovatieverhalen.

Turkije werd Ravels

Afgelopen zondagmiddag rond 4 uur zouden oudste zoon, schoondochter en kleine meid vertrekken naar Izmir voor twee weken pionierswerk in de Turkse gemeente aldaar en een weekje vakantie als afsluiting. Rond het middaguur ging de telefoon en meldde zoonlief dat hun vlucht diezelfde ochtend om 6 uur was vertrokken. Volgens hun vliegmaatschappij hadden ze de website in de gaten moeten houden. Nou ja zeg! Je vervroegt toch niet zomaar een vlucht met tien uren?

Op dat moment wilden ze maar één ding: zo snel mogelijk naar pap en mam in Ravels. Hier konden ze uithuilen, op adem komen en opnieuw beginnen met het zoeken naar een vlucht en het invullen van een klachtenformulier. Thuis in Banholt hebben ze namelijk geen internet.

Wij hebben ze twee dagen en nachten opgevangen en zo goed mogelijk geadviseerd. Het is gelukt om dinsdagmiddag opnieuw te boeken bij een andere maatschappij. Ook hun retourvlucht was namelijk geannuleerd omdat ze bij de heenreis niet kwamen opdagen. Dat heet een “no-show” (ik noem het een klucht). Door alle dubbele kosten hebben ze het laatste vakantieweekje moeten laten vallen.

We hebben onze troost en bijstand geboden en even heerlijk van Rafaella genoten. De buurvrouw bracht zelfs nog bloemen van haar schoonzoon, die zijn winkel een weekje sluit i.v.m. vakantie.
Nu in de clinch met Vliegticket en Corendon.

Maak me wakker als het hier saai wordt ……

Brief 14

Hallo Novelle,

Na twee zomerse rustmaanden hervatten we onze briefwisseling en mocht ik afgelopen dinsdag jouw veertiende epistel ontvangen. Wat hebben we weer een heerlijk cadeautje gehad in de afgelopen week. De zomer heeft ons nog een zonnig staartje geschonken. Dat neemt niemand ons nog af.

We hebben inderdaad een aantal keren wateroverlast gehad. De kelderruimtes stonden blank en Robbert is dagen bezig geweest om alles te redden en drogen. Natuurlijk zijn er pompen geplaatst en schotten. Ook zijn kwetsbare dingen zo hoog mogelijk opgeborgen. Toch kun je heel weinig doen als de hemelsluizen opengaan.
De straten in Tilburg en Turnhout stonden zelfs blank.

Onze middelste zoon had de boel onder water staan en hij heeft niet eens een kelder. Door het water was zijn voordeur ontzet en kreeg hij die met moeite open en dicht. Dat had nog een extra gevolg, want doordat hij de dagen daarna zo intens bezig was met het sluiten van zijn voordeur, vergat hij de sleutelbos uit de deur te verwijderen en was blij toen hij de deur eindelijk dicht had. Na zijn nachtdienst ging hij genieten van zijn welverdiende rust. Passanten zagen de sleutelbos, drukten op de afstandsbediening van de auto en wisten meteen welke wagen ze konden stelen. Zo kwam hij ook nog zonder auto te zitten. Gelukkig heeft de verzekering uitgekeerd en is hij weer mobiel. Zijn sloten zijn vervangen en hij is de schrik te boven.

Het is inderdaad fijn om vrienden en kennissen te hebben waarmee je decennia aan herinneringen deelt. En het maakt vaak niet uit hoe verschillend de karakters of belevenissen zijn. Je mag jezelf zijn.
Van nare berichten probeer ik me altijd te distantiëren, al lukt dat niet altijd. Soms kun je dingen met humor oplossen en soms is er maar één advies “niet reageren”.
Momenteel spelen er veel vervelende dingen in de levens om ons heen. Ik scherm me zoveel mogelijk af nadat ik vergeefse pogingen heb gedaan om te helpen, luisteren en begrijpen. Nog steeds kan ik verbijsterd zijn door brutaliteit en valsheid. Er is geen verweer tegen.

Leuk dat we weer begonnen zijn.
Lieve groet uit Vlaanderen.