Jullie zijn van harte welkom op mijn oorspronkelijke blog
Op deze stek werk ik zo nu en dan de berichtjes bij.

Brief 17

Hallo Novelle,

Allereerst wil ik je condoleren met het verlies van je vader. Ik wens jullie heel veel sterkte in deze moeilijke tijd. Je wist in feite al dat hij niet meer zou genezen, maar het gemis zal er niet minder om zijn. De mooie herinneringen zul je ongetwijfeld blijven koesteren.

Het is volkomen logisch dat jij de baas bent over je eigen blog. Natuurlijk heb je het recht om bepaalde reacties niet te publiceren. Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom anderen daar moeilijk over doen. Niet stoppen met bloggen hoor. Wij houden het in elk geval netjes en respectvol.
Ik ben ook meer een schrijver dan een prater. Waar Robbert de telefoon verkiest, vind ik brieven een veel fijner communicatiemiddel, al dan niet digitaal. Ik kan het nog eens rustig teruglezen en ben daardoor minder ondoordacht in mijn acties en reacties. Het zal wel iets met controle te maken hebben.

Ja, dat fladderende blad moet inderdaad allemaal worden afgevoerd. Momenteel hangt driekwart nog aan de bomen. Onze beuken laten dat de eerste helft van de herfst nog niet los. Robbert probeert in elk geval om de afvoer bladvrij te houden in de hoop dat bij een hoosbui de boel kan wegstromen en niet weer de kelder bevuilt. Ons huis is prachtig en heeft rust en ruimte. Toch is er maar een beperkte markt voor. Veel mensen vinden het hier te stil. En het vraagt veel onderhoud. Voor tweeverdieners is dat best lastig, tenzij ze zoveel verdienen dat ze een tuinman, een klusser en een huishoudelijke hulp kunnen inhuren. Ach, komt tijd, komt raad. We houden moed hoor.
Robbert heeft zich als vrijwilliger opgegeven bij de Minder Mobielen Centrale van het OCMW en rijdt nu regelmatig met bejaarde of gehandicapte mensen naar het ziekenhuis of naar de winkels. Hij vindt het fijn om zich nuttig te maken en hoort zo ook nog heel wat verhalen. Soms boeiend, soms tragisch.

Vrijdag skypete oudste zoon en meldde dat ze nu ook een eigen internetverbinding in huis hebben. We kunnen Rafaella nu regelmatig zien en met haar babbelen. Tot nu toe waren ze afhankelijk van de mogelijkheden die ze op het werk hadden. Leuk! Al ben ik niet zo’n skyper. Ik vind die camera nogal belemmerend en mijn stem te schel. Maar voor die kleine uk zal ik hopelijk geen nachtmerrie zijn.

Ik ontdekte onlangs deze interessante website toen ik aan het zoeken was naar de oorsprong van een uitdrukking. Ik vind dit soort weetjes altijd erg leuk. Ben jij ook zo’n speurneus?

Lieve groet uit herfstig Ravels.

Kaarten – verzot

Wij waren vroeger een echt spelletjesgezin en gelukkig was Robbert dat thuis ook gewend, waardoor we buiten vaste klaverjasavonden met familie of vrienden ook vaak samen een potje rummikub of yahtzee speelden. Met de kinderen werd ook monopoly, risk en stratego gespeeld en mijn oma was dol op domino en kwartetten. Dammen, sjoelen en bowlen was ook populair en de jongste twee knullen hebben zelfs jaren op een schaakclubje gezeten. We hebben onze spelletjesgenen dus keurig doorgegeven.

Min verzint telkens een invalshoek en wij mogen die geheel naar eigen idee invullen

Kwaliteit

In het Engels bestaat een term voor zeer bijzondere tijd die je bijvoorbeeld met je
kinderen doorbrengt. In het turbulente leven als tweeverdiener ruim je daarvoor een plaatsje in. Het is een kwestie van passen en meten, want je carrière is je goud waard en je wilt bovendien geen society evenement missen. Buiten je 40-urige werkweek heb je ook nog het nodige te netwerken.
Je schijnt geweldig veel energie te krijgen van dat uurtje spelen met je kroost. Heel eventjes voel je je zelf weer kind. Althans dat heb je laatst ergens gelezen. Het is alleen erg vervelend als ze net op dat moment niet op hun beminnelijkst zijn. Je hebt immers zoveel moeite gedaan om het in te plannen. Wat een ondankbaar krengen. Ze hebben geen idee wat je allemaal aan je hoofd hebt. Kunnen ze daar niet een klein beetje rekening mee houden?
Intussen mis je hun eerste stapjes en woordjes, hun vorderingen in het zwembad en hun eerste verliefdheid. Ze vertellen over hun vreugde, verdriet en woede, maar jij bent niet hun aanspreekpunt. Dat is de juf van de naschoolse opvang, de oppasdame of de thuisblijfbuurvrouw.

Natuurlijk is dit aangedikt en cynisch verwoord. Maar het is voor mij een onbegrijpelijk fenomeen en ik vraag me af waarom mensen in zo’n situatie überhaupt een kinderwens hebben. Ben ik nou zo blond of ouderwets dat ik het niet kan volgen? Als er niet hoeft te worden bezuinigd op tijd, zijn er geen geplande uurtjes nodig om je kinderen aandacht te schenken. Je kunt dan immers onbezorgd en ongelimiteerd van ze genieten. En zijn ze eens in een slechte bui, dan staan er toch meer dan genoeg mooie momenten tegenover.
Ik hoop niet dat ik nu op iemands zere tenen heb gestaan. Het moest me gewoon even van het hart.

Het thema van Plato’s WE is kwaliteit en het woord mag in de tekst van exact 300 woorden niet worden gebruikt.